Farbownik lekarski, wołowe ziele Anchusa officinalis drobna, ale całkiem ładna bylina, należąca do rodziny ogórecznikowatych (szorstkolistnych), szeroko rozprzestrzeniona w Europie i Azji Mniejszej (tu zapewne rodzima), zawleczona do Afryki, obu Ameryk, na Syberię i Daleki Wschód. Trwają dyskusje, czy farbownik był w Polsce gatunkiem rodzimym acz szybko dostosował się do presji człowieka? Czy przywędrował jako chwast w starożytności?

Stanowisko: widne

Gleba: od lekkich do ciężkich, znosi podłoża ruchome, inicjalne, zasadowe, rośnie nawet na murach i w spękaniach chodników

Wysokość: niski lub średni, 

Kolor kwiatów: zmienia się mocno po zapyleniu; przed będzie purpurowy, czerwono-fioletowy, po stanie się granatowy, błękitno-fioletowy

Pora kwitnienia: koniec maja-niekiedy do końca października

Znaczenie biocenotyczne: Wyborna i świetnie zbadana roślina miododajna i pyłkodajna, ceniona za bardzo długie kwitnienia. Z jednego hektara obsianego tylko farbownikiem pszczoły miodne zebrać mogą około 40 kg pyłku, po czym wyprodukować do 170 kg miodu. Cenny także dla samotnic (gatunek nr 2 na liście 10 top dla samotnic w rankingu „Dzikich Zapylaczy”), w tym rzadko odwiedzających współczesne ogrody kornutek, chętnie oblatywany przez: Anthophora aestivalis (porobnica czerwcowa), Anthophora bimaculata (porobnica chabrówka), Anthophora plumipes (porobnica wiosenna), Anthophora quadrifasciata, Anthophora quadrimaculata (porobnica ruda), wiele Eucera spp. (kornutek).