Lnica pospolita Linaria vulgaris Średnia bądź niska, rodzima dla Polski bylina, włączana dziś do rodziny babkowatych, dawniej zaś trędownikowatych. Łatwa do rozpoznania dzięki charakterystycznym kwiatom, podobnym do wyżlinów („lwiej paszczy”). Lnicę ceni się za odstraszanie much, działania przeczyszczające i moczopędne, wreszcie za wybielanie piegów. Na wsiach bywa tępiona jako trująca dla koni.

Stanowisko: słoneczne lub półcieniste, poza tym dość dowolne od suchych po mokre

Gleba: dowolna, sucha, świeża lub mokra, uboga lub żyzna

Wysokość: 20-90 cm

Kolor kwiatów: żółte, żółto-pomarańczowe bądź kremowo-żółte

Pora kwitnienia: czerwiec-październik

Znaczenie biocenotyczne: Lnica podobnie jak wiele innych ziół o kwiatach grzbiecistych, długoostrogowych nie jest szczególnie atrakcyjna dla pszczoły miodnej oraz większości samotnic, odgrywa natomiast ważną rolę w diecie trzmieli oraz ciem zawisaków. Lnica zawdzięcza swe polskie i łacińskie nazwy podobieństwu do lnu siewnego, któremu towarzyszyła od wieków w zasiewach. Nie upodobniła się jednak do niego tak mocno jak szereg innych gatunków, nie bez powodu zwanych „specjalistami lnowymi”. Te gatunki praktycznie wymarły po udoskonaleniu metod oczyszczania ziarna lnu i skurczeniu się areału upraw.