Szałwia łąkowa Salvia pratensis to rodzima dla Polski, rzadka w dzikiej przyrodzie roślina trwała z rodziny jasnotowatych (wargowych). W wielu krajach Europy zanika, toteż została objęta ochroną gatunkową. Jako pradawne zioło lecznicze, roślina miododajna, jadalna i przyprawowa, a zarazem niepożądana na łąkach kośnych i pastwiskach stanowi obiekt wielu badań. 

Stanowisko: widne i ciepłe

Gleba: sucha, mocno przepuszczalna, żyzna, wapienna lub gipsowa

Wysokość: ok. 50 cm

Kolor kwiatów: fioletowe

Pora kwitnienia: maj-sierpień

Znaczenie biocenotyczne: Jako zioło o głębokich, dwuwargowych kwiatach bywa zapylana głównie przez trzmiele, może też zawisaki? Pszczoła miodna oraz samotnice (zwłaszcza porobnice, pszczolinki, smukliki oraz murarki) z racji krótszych języczków muszą wgryzać się po bokach, żeby dobrać się do pyłku i nektaru. Łany tejże szałwii dostarczyć mogą do 190 kg miodu z hektara, przy średniej wydajności pyłkowej. Mocny aromat i nieco palący smak sprawiają, iż jest niechętnie zjadana przez króliki. Mimo to sarny, owce i pewne rasy bydła spasają ją dość chętnie.