Wyka ptasia Vicia cracca to wieloletnie, niezdrewniałe pnącze z rodziny bobowatych (motylkowatych). Pochodzi z Eurazji, jest rodzima dla Polski, zdziczała trafia się w obu Amerykach czy RPA. Na wsiach podsiewana jako międzyplon na zielony nawóz, w miastach wprowadzana do łąk kwietnych. Pozostaje cenną, acz wymagającą pewnej ostrożności rośliną pastewną. Daje wyborne siano dla bydła, pod warunkiem iż skosi się ją przed dojrzeniem nasion (szczególnie trujących dla koni).

Stanowisko: słoneczne

Gleba: żyzna, próchniczno-gliniasta

Wysokość: do 120 cm, pnie się lub płoży po ziemi

Kolor kwiatów: wyraziście, pastelowo fioletowe

Pora kwitnienia: lipiec-wrzesień

Znaczenie biocenotyczne: Wyka ptasia to podręcznikowy przykład rośliny zapylanej skutecznie tylko przez trzmiele, a i to nie wszystkie, a jedynie te o najdłuższych językach: rudy, ogrodowy oraz zmienny. Inne błonkówki (w tym trzmiele z krótkimi językami jak gajowy i ziemny, pszczoła miodna, wiele samotnic) raczej rabują jej kwiaty, obniżając plon nasion. Spośród pszczół samotnych odwiedzają ją chętnie (za Dzikimi Zapylaczami) „Amegilla quadrifasciata (porobnica paskowana), Anthophora aestivalis (porobnica czerwcowa), Anthophora retusa (porobnica jasnotowa), Eucera longicornis (kornutka koniczynowa), Halictus subauratus (smuklik złotawy), Hoplitis claviventris (murarka komonicówka), Megachile circumcincta (miesierka długowłosa), Megachile maritima (miesierka wielka), Osmia aurulenta (murarka muszlówka), Osmia caerulescens (murarka lucernowa), Xylocopa valga (zadrzechnia czarnoroga)”.