Rzeżucha łąkowa Cardamine pratensis to częsty, rodzimy gatunek wilgotnych łąk i ziołorośli, coraz modniejszy w ogrodach biocenotycznych oraz miejskich łąkach, zaliczany do rodziny kapustowatych, prastare zioło oraz dzikie warzywo. Uwaga! W niektórych regionach Polski „rzeżuchą” nazywa się wszystkie rośliny pastwisk i łąk niechętnie spasane przez bydło i konie np.: turzyce i silnie drewniejące gatunki traw. Rzeżucha łąkowa to rzadki w naszej florze przykład gatunku rozmnażającego się przez liście, a dokładniej pączki przybyszowe z liści dotykających ziemi, na jesieni.

Stanowisko: wilgotne, umiarkowanie chłodne

Gleba: mokra, a przynajmniej świeża, zasobna w próchnicę, gliniasta, ciężka

Wysokość: około 30 cm

Kolor kwiatów: białe, lekko różowe potem lila różowe (ciemnieją po zapyleniu)

Pora kwitnienia: kwiecień-czerwiec

Znaczenie biocenotyczne: chętnie oblatywana przez pszczołę miodną i samotnice z uwagi na wysoką produkcję nektaru oraz łatwy dostęp do kwiatów. Pszczelarze cenią ją wysoko jako tzw. pożytek podtrzymujący czyli karmiący roje podczas gdy ustało nektarowanie wielu innych pożytków rolniczych i leśnych, zaś w sadach i lasach wciąż brakuje spadzi. Przez rolników bywa zwalczana na pastwiskach oraz łąkach kośnych jako nieatrakcyjna dla koni, bydła i królików.